Een deel van de geïnterviewden blijft zich dus uitzendkracht noemen, hoewel ze een arbeidsovereenkomst met het uitlenende bedrijf hebben en nu dus feitelijk bij het inlenend bedrijf gedetacheerd zijn. Zij kunnen deze rechten as claimen wanneer zij een bepaalde tijd in de desbetreffende bedrijven werkzaam zijn. Deze flexwerkers, in het bedrijf ook ‘piekwerkers’ genoemd, worden doorgaans voor een korte periode van hooguit drie of vier maanden ingezet. Het bedrijf kent al lange tijd een OR. Voor een deel zijn de vragen, die in de telefonische enquête aan de uitzendbureau van inlenende bedrijven zijn voorgelegd, toegespitst op specifieke categorieën flexwerkers. Tussen de diverse grootteklassen en sectoren blijken op dit punt nauwelijks verschillen te bestaan. Uitzendkrachten vinden vooral hun eigen loopbaan belangrijk en voelen zich nauwelijks verbonden met het bedrijf dat hen uitzendt. De inlenende bedrijven noemen diverse argumenten om gebruik te maken van uitzendkrachten en gedetacheerden (zie voor een volledig overzicht: bijlage 2, tabel 2). Door een breder vervoersaanbod van het bedrijf is de vraag naar vervoer meer fluctuaties in de tijd gaan vertonen, waardoor er meer behoefte is ontstaan aan flexibel inzetbaar personeel. Minder dan een kwart (22%) vindt dat dit niet het geval is en is het dus oneens met ‘hun’ OR. Het duidt er wel op dat de relaties tussen uitzendkracht en uitleenbedrijf (uitzendbureau) in een aantal gevallen een minder vluchtig karakter hebben gekregen dan een aantal jaren geleden nog het geval was. Zij kunnen deze rechten pas claimen wanneer zij een bepaalde tijd in de desbetreffende bedrijven werkzaam zijn. Steeds, dus ongeacht het agendapunt dat aan de orde is, geldt dat slechts in een kleine minderheid van de uitzendbureau hierbij specifiek oog en aandacht is voorde positie van uitzendkrachten en/of gedetacheerde in het bedrijf. Beleidsmatig is men in ieder geval niet van plan iets te wijzigen.

De 300 inlenende bedrijven heeft een telefonisch interview plaatsgevonden met de directeur of personeelsfunctionaris. Bij de geïnterviewde gedetacheerden is meestal sprake van een tijdelijke (55%) of vaste aanstelling (33%) bij het uitlenende bedrijf. Bij de andere 28 is geen sprake van een ondernemingsraad of van plannen om tot een ondernemingsraad te komen. Wanneer in dit hoofdstuk de term tijdelijke werknemers of de term ingeleende werknemers wordt gehanteerd, dan zijn deze termen ook als zodanig in de vragen aan de voorzitters/secretarissen van de uitzendbureau gebruikt. In de eerste drie maanden dat zij nog via het uitzendbureau werken worden deze ‘beoogde nieuwkomers’ als gewone werknemers behandeld, gelijkwaardig aan werknemers die direct door het bedrijf zelf worden aangenomen en werknemers die al langer in dienst zijn. De geïnterviewde gedetacheerden bevestigen dat zij vrij vaak worden ingezet voor specialistische functies. Ruim de helft van zowel de geïnterviewde uitzendkrachten (57%) als de geïnterviewde gedetacheerden (57%) is van mening dat men meestal ingezet wordt voor werkzaamheden die goed sporen met hun competenties. De laatste jaren zijn regelmatig mensen langs deze weg in dienst gekomen. Zo kan de OR iemand uit haar midden aanwijzen als contactpersoon voor de ingeleende werknemers in het bedrijf.

Opvallend is dat dieren de toon aangeven in het bijgeloof rond kerst. Een heel oude overtuiging wil dat de goden samen met de overledenen in de kerstnacht terugkeerden naar de aarde. Niets ongewoons op zich, want dat gebeurde volgens onze voorouders wel meer tijdens het jaar, onder meer bij carnaval en Halloween. Het eigenaardige is evenwel dat die goden en doden, vooral in de kerstperiode, de gedaante aannamen van dieren. Het is volgens sommige historici dan ook niet vreemd dat er in het christelijke kerstverhaal heel wat dieren ageren. Het is daarom ook niet verwonderlijk dat koeien volgens het bijgeloof met kerst geknield in de stal zitten op het stro. Of dat men paarden hoort spreken, want ze bidden, evenals de bijen die gonzen in hun korven. In de kerstnacht spreken de dieren in de stal over wat komen gaat. Aan het schreeuwen van varkens hoort de boer of het komende jaar een goede eikeloogst zal opleveren. De schapen staan met hun kop naar het oosten gekeerd om de ster te groeten. Zelfs voor gelovigen was dit alles vanzelfsprekend. De natuur week immers af van de gewone orde, om te kennen te geven dat God zelf op aarde verschenen was. De verhalen over met kerst bloeiende bomen en bloemen kunnen deels ontstaan zijn uit de gewoonte joelbomen met vruchten en papieren bloemen te versieren. Toch zijn er veel getuigenissen opgetekend van mensen die dit wonder met eigen ogen aanschouwd hebben. De meidoorn van Glastonbury, die elk jaar rond Kerstmis bloeit en een afstammeling van Christus’ doornenkroon zou zijn, is hiervan het bekendste voorbeeld.

Voorts zijn er vooral over het weer met Kerstmis voorspellingen te doen, in het bijzonder met betrekking tot Pasen. Enkele spreuken uit de oude doos: ‘Een groene kerst, een witte Pasen’; ‘Vliegen op kerstdag de muggen rond, dan dekt op Pasen het ijs de grond;’ ‘Al kan het tijdens de kerst behoorlijk koud zijn, dan hoeft de boer nog niet bang te zijn voor zijn oogst’; ‘Al dat voor kerstdag vriest, is geen afslag”. Engeland viert uitgebreid Kerstmis. Dit begint al met het versieren van de huizen, terwijl de Engelse kerstgeschenken brenger Father Christmas zich opmaakt voor zijn drukste periode van het jaar. In Ierland plaatsen de mensen kaarsen voor hun ramen op kerstnacht om Jozef en Maria tijdens de donkere kerstnacht te kunnen leiden. Men voorziet er drie desserten: een voor Kerstmis, een voor nieuwjaarsdag en een voor Driekoningen. Tijdens de kerstnacht zet men brood en melk buiten als teken van gastvrijheid. Duitsland start vroeg met de kerstvoorbereidingen, reeds vanaf 6 december. Hier versiert men de ramen van huizen met zelfgemaakte figuren. In Frankrijk zetten de kinderen op kerstavond hun schoen bij de open haard, zodat die gevuld kan worden met geschenken. Daarenboven worden op heel wat stads- en dorpspleinen kerstverhalen uitgebeeld.